فرمول غذایی لثه و دندان سالم!

[ad_1]





همه ما از اهمیت مراقبت از دهان و دندان آگاه هستیم و البته مراقبت جامع از این قسمت بدن به اقداماتی فراتر از مسواک زدن و استفاده از نخ دندان …

ویتامین C از اهمیت ویژه ای برای سلامت کلی بافت ظریف لثه برخوردار است زیرا این ویتامین از تخریب کلاژن جلوگیری می کند. بدون کلاژن، لثه ها هر چه بیشتر تضعیف شده و از این رو، مستعد ابتلا به بیماری پریودنتال می شوند.

همه ما از اهمیت مراقبت از دهان و دندان آگاه هستیم و البته مراقبت جامع از این قسمت بدن به اقداماتی فراتر از مسواک زدن و استفاده از نخ دندان بستگی دارد.

به گزارش سرویس دانش ادامه خواندن “فرمول غذایی لثه و دندان سالم!”

زباله‌دانی به نام فضا!

[ad_1]



به گزارش سرویس دانش روشن، زباله‌های فضایی اشیاء گوناگونی هستند که توسط انسان‌ها به وجود آورده شده و در مدار زمین در حال گردشند، اما در حال حاضر فاقد هرگونه بهره‌مندی هستند.
زباله فضایی در …

افزایش تعداد زباله‌های فضایی در مدار زمین خطرات زیادی برای ماهواره‌های فعال و ایستگاه فضایی بین‌المللی دارد.

به گزارش سرویس دانش روشن، زباله‌های فضایی اشیاء گوناگونی هستند که توسط انسان‌ها به وجود آورده شده و در مدار زمین در حال گردشند، اما در حال حاضر فاقد هرگونه بهره‌مندی هستند.

زباله فضایی در واقع بقایای فعالیت بشر در فضا است، از قطعات سفینه‌ها گرفته تا قسمت‌هایی از سفینه که در مراحل مختلف مامورت فضایی از آن جدا می‌شوند یا هر چیز دیگری که به عمد یا سهو در مدار زمین رها شده و دیگر هیچ کاربردی ندارد.

در صورتی که این زباله‌ها در ارتفاعات پایین‌تر رها شوند در جو زمین می‌سوزند و از بین می‌روند اما زباله‌های موجود در مدار تا مدت‌ها باقی می‌مانند. برای مثال ماهواره ونگارد۱ تا ۲۴۰ سال در فضا باقی خواهد ماند.

ناسا هم در سال ۲۰۱۱، گزارش کرد که میزان این زباله‌های فضایی به نحو تصاعدی افزایش یافته و به مرز بحران رسیده تا جایی که پروفسور ویتالی آدوشکین استاد آکادمی علوم روسیه، می‌گوید زباله‌های فضایی، به خصوص زباله‌های بجا مانده از ماهواره‌های نظامی، می‌تواند باعث تنش سیاسی و نظامی بین کشورهای حاضر در فضا شود.

کشوری که مالک ماهواره آسیب دیده و تخریب شده است به زحمت بتواند عامل اصلی این برخورد را به سرعت شناسایی کند. این یک مسئله سیاسی خطرناک است.

برآورد می‌شود که تعداد این اشیاء دهها میلیون باشد و از این تعداد بیش از پانصد هزارتا از آنها به هنگام چرخش بر مدار زمین رهگیری می‌شوند. با توجه به سرعت این زباله‌ها که در حدود ۲۸ هزار  کیلومتر در ساعت است امکان آسیب رساندن به ماهواره‌ها و سفینه‌های فضایی حتی توسط قطعات نسبتاً کوچک وجود دارد. ناسا هشدار داده بیش از ۲۰ هزار قطعه بزرگتر از توپ تنیس و بیش از نیم میلیون قطعه بزرگتر از تیله در مدار زمین پراکنده‌اند که بیش از همه ایستگاه فضایی بین‌المللی، شاتل‌ها و سفینه‌های سرنشین‌دار را تهدید می‌کنند.

سازمانهای فضایی آمریکا و روسیه بیش از ۲۳۳ هزار قطعه بزرگتر از ۱۰ سانتی‌متر را در فضا زیر نظر دارند، اما گفته می‌شود نیم میلیارد ذره کوچکتر از ۱۰ سانتی‌متر و تریلیون‌ها ذره کوچکتر در فضای اطراف زمین در گردشند. میزان زباله‌های فضایی در مدارهای پایین در نیم قرن اخیر به میزان چشمگیری افزایش یافته و در صورتی که این زباله‌ها پاک نشوند، برخورد “زنجیره‌ای” این قطعات سرگردان با همدیگر، ذراتی کوچک‌تر و متعددتر ایجاد خواهد کرد.

این زباله‌ها اغلب با سرعت ۲۸ هزار کیلومتر در ساعت حرکت می‌کنند و حتی اگر خیلی کوچک باشند باز هم می‌توانند به ماهواره‌ها و سفینه‌های فضایی آسیب بزنند. ایستگاه فضایی بین‌المللی در سال ۲۰۱۴، پنج بار مجبور شده برای جلوگیری از برخورد با زباله‌های فضایی به مانورهای تغییر  مسیر متوسل شود.

گاهی سرعت این زباله‌ها تا دو برابر سرعت معمول یعنی ۵۶ هزار کیلومتر در ساعت می‌رسد که این سرعت به معنی قدرت بسیار بالای این زباله‌ها( برابر با انفجار یک نارنجک) در ایجاد آسیب و صدمه جدی در بدنه ماهواره‌ها و ایستگاه فضایی است.

بر اساس دستورالعمل‌های ناسا، اگر احتمال برخورد زباله‌های فضایی با ایستگاه فضایی بین‌المللی یا سفینه‌ای بیش از یک در ۱۰۰ هزار باشد و این مانور در اهداف مامورت تغییر اساسی ایجاد نکند، سفینه باید مانورهای تغییر مسیر انجام دهد. اما اگر احتمال برخورد بیش از یک در ۱۰ هزار باشد مانور باید انجام شود مگر آنکه برای فضانوردان خطرناک باشد. این مانورها معمولاً جزئی هستند و یک تا چند ساعت قبل از زمان برخورد احتمالی انجام می‌شوند.

در سال ۱۹۹۶، یک ماهواره فرانسه بعلت برخورد با قطعات بجا مانده از یک موشک فرانسوی که ۱۰ سال پیش از آن منفجر شده بود آسیب دید.

در سال ۲۰۰۹ یک ماهواره از رده خارج روسیه با ماهواره تجاری ایریدیوم آمریکا برخورد و آن را منهدم کرد. این برخورد دو هزار قطعه دیگر در فضای اطراف کره زمین رها کرد.

چین در سال ۲۰۰۷ برای انهدام یک ماهواره از رده خارج خود از یک موشک استفاده کرد که برخوردش با آن ماهواره بیش ار ۳۰۰۰ قطعه زائد در مدار زمین رها کرد. شش سال بعد، ماهواره بلیتس روسیه، به دلیل برخورد با یکی از این قطعات از کار افتاد.

در هشتم تیر ۱۳۹۰ خطر برخورد یکی از این اشیاء به ایستگاه بین‌المللی فضایی به وجود آمد و در حالی که فضانوردان مستقر در ایستگاه در دو کپسول سایوز پناه گرفته بودند، شی ناشناخته از فاصله‌ای در حدود ۳۳۰ متری ایستگاه رد شد. بیشتر زباله‌های فضایی در مداری به دور زمین می‌گردند که از دو قطب می‌گذرد.

مطالعات فراوانی در زمینه راهکارهای مختلف برای حل این معضل انجام می‌شود برای مثال دیروز (سه‌شنبه ۲۹ فروردین) یک کنفرانس از سوی آژانس فضایی اروپا در آلمان برگزار شده است.

در این کنفرانس بیش از ۴۰۰ محقق ارشد و استاد دانشگاه‌های برتر فعال در عرصه فضا حضور داشتند.

جو ورنر مدیر آژانس فضایی اروپا در این کنفرانس گفت: این موضوع یک مشل جهانی و همگانی است و برای حل آن نیز باید همکاری‌های بین‌المللی انجام شود.

تلاش‌هایی در جهت ساخت تجهیزات و سلاح‌هایی برای نابودی زباله‌های فضایی انجام گرفته است که اکثرا به دلیل عدم قطعیت درباره محل قرارگیری زباله‌ها در ابتدای راه هستند.

تولید سلاح‌های لیزری برای نابودی این قطعات یکی از طرح‌هایی است که با جدیت از طرف سازمان فرماندهی دفاع هوافضای آمریکا(NORAD) دنبال می‌شود.

[ad_2]

لینک منبع

امکان رساندن مستقیم دارو به مغز از راه بینی

[ad_1]



به گزارش سرویس دانش روشن به نقل از نیواطلس، انسان و ملخ شباهت بیولوژیکی زیادی با هم ندارند اما محققان دانشگاه سنت‌لوئیس با استفاده از یک شباهت کوچک در ساختار …

محققان دانشگاه سنت‌لوئیس آمریکا موفق به کشف راهکاری برای رساندن مستقیم دارو به مغز شدند.

به گزارش سرویس دانش روشن به نقل از نیواطلس، انسان و ملخ شباهت بیولوژیکی زیادی با هم ندارند اما محققان دانشگاه سنت‌لوئیس با استفاده از یک شباهت کوچک در ساختار سد خونی مغزی ملخ و انسان به راهی برای رساندن مستقیم مواد دارویی به مغز دست یافتند.

سد خونی مغزی یا در اصطلاح پزشکی(BBB) محدوده جدا کننده بین مایع برون‌سلولی مغز در سیستم اعصاب مرکزی و جریان خون گردشی در بدن است بطوریکه اگر مواد رنگی به‌درون خون تزریق شود می‌توان مشاهده کرد که از این ماده درون مغز اثری دیده نمی‌شود. این پرده یا سد از مویرگ‌های ویژه تشکیل شده که بر خلاف ساختار عادی در مویرگ‌ها دارای منافذ معمول نبوده و اتصال بین سلولی در آنها از نوع اتصال‌ محکم است و در نتیجه بسیاری از مولکول‌ها و ریزمولکول‌ها و همچنین باکتری‌ها قادر به گذشتن از آن‌ها(از طریق انتشار) و رسیدن به مایع مغزی نخاعی در  مغز نیستند.

این سد اجازه ورود مواد دارویی موجود در خون را نیز به مغز نمی‌دهد و محققان همواره به دنبال راهی برای دور زدن این مانع بوده‌اند.

رامش رالیا محقق ارشد این پروژه با استفاده از یک اسپری بینی موفق به طراحی روشی برای رساندن دارو به مغز شد.

در ساخت این اسپری که از نانوذرات طلا که به ماده فلوئورسنت آغشته بوده‌ است، استفاده شده تا نفوذ آن به مغز قابل تشخیص باشد.

محققان دانشگاه سنت‌لوئیس ملخ‌ها را در معرض این اسپری قرار دادند و مشاهده کردند که این مواد طی چند دقیقه پس از عبور از اعصاب بویایی و سد خونی، وارد مغز ملخ شد.

با توجه به شباهت ساختار سد خونی مغزی در انسان و ملخ نتایج این آزمایش بسیار امیدوارکننده است.

بارانی رامان یکی از محققان این پروژه گفت: سریع‌ترین و مستقیم‌ترین مسیر برای رسیدن به مغز، مجرای بینی است و ما در آزمایش‌های خود تاثیر این روش بر سلول‌های عصبی بینی را نیز بررسی کردیم که خوشبختانه هیچ نشانه‌ای از اثر منفی استنشاق دارو در سلول‌های عصبی بویایی مشاهده نشد.

در قدم بعدی محققان تلاش‌ خواهند کرد داروهای مختلف را با استفاده از نانوذرات طلا به مغز ارسال کنند.

به علاوه استفاده از امواج فراصوت برای استفاده در درمان تومورهای مغزی و هدایت بهتر داروها نیز در دستور کار این پروژه تحقیقاتی قرار دارد.

رامش رالیا در رابطه با مدت زمان تاثیر دارو گفت: با استفاده از این روش دارو طی مدت زمانی در حدود ۳۰ دقیقه تا یک ساعت به مغز می‌رسد و می‌تواند تاثیرگذاری خود را آغاز کند.

نتایج این تحقیق در ژورنال علمی Scientific Reports منتشر شده است.

[ad_2]

لینک منبع